clamorear
clamorear
∗clamorear [clah-mo-ray-ar’]
article & verb transitive
1To clamor, to implore assistance.
verb neuter
2To toll the passing bell. (n)
Collins Complete Spanish Electronic Dictionary © HarperCollins Publishers 2011
Verb Conjugation for "clamorear"
| Presente | Pretérito | Imperfect | Futuro | Subjuntivo | |
|---|---|---|---|---|---|
| Yo | clamoreo | clamoreé | clamoreaba | clamorearé | clamoree |
| Tú | clamoreas | clamoreaste | clamoreabas | clamorearás | clamorees |
| Ella/Él/Usted | clamorea | clamoreó | clamoreaba | clamoreará | clamoree |
| Nosotros | clamoreamos | clamoreamos | clamoreábamos | clamorearemos | clamoreemos |
| Vosotros | clamoreáis | clamoreasteis | clamoreabais | clamorearéis | clamoreéis |
| Ellos/Ustedes | clamorean | clamorearon | clamoreaban | clamorearán | clamoreen |
