solevantar
solevantar
∗solevantar [so-lay-van-tar’]
1To induce one to leave his habitation, home, or employment.
2To agitate, to excite commotion.
em>va. 1. To raise something and put something else under it (objeto).
Collins Complete Spanish Electronic Dictionary © HarperCollins Publishers 2011
Verb Conjugation for "solevantar"
| Presente | Pretérito | Imperfect | Futuro | Subjuntivo | |
|---|---|---|---|---|---|
| Yo | solevanto | solevanté | solevantaba | solevantaré | solevante |
| Tú | solevantas | solevantaste | solevantabas | solevantarás | solevantes |
| Ella/Él/Usted | solevanta | solevantó | solevantaba | solevantará | solevante |
| Nosotros | solevantamos | solevantamos | solevantábamos | solevantaremos | solevantemos |
| Vosotros | solevantáis | solevantasteis | solevantabais | solevantaréis | solevantéis |
| Ellos/Ustedes | solevantan | solevantaron | solevantaban | solevantarán | solevanten |
