gargantear
gargantear
∗gargantear [gar-gan-tay-ar’]
verb neuter
1To quaver, to warble. (n)
Collins Complete Spanish Electronic Dictionary © HarperCollins Publishers 2011
Verb Conjugation for "gargantear"
| Presente | Pretérito | Imperfect | Futuro | Subjuntivo | |
|---|---|---|---|---|---|
| Yo | garganteo | garganteé | garganteaba | gargantearé | gargantee |
| Tú | garganteas | garganteaste | garganteabas | gargantearás | gargantees |
| Ella/Él/Usted | gargantea | garganteó | garganteaba | garganteará | gargantee |
| Nosotros | garganteamos | garganteamos | garganteábamos | gargantearemos | garganteemos |
| Vosotros | garganteáis | garganteasteis | garganteabais | gargantearéis | garganteéis |
| Ellos/Ustedes | gargantean | gargantearon | garganteaban | gargantearán | garganteen |
