truncar
truncar
∗truncar
transitive verb
1to cut short (frustrar) (vida, carrera); to spoil, to ruin (planes, ilusiones)
Copyright © 2006 Chambers Harrap Publishers Limited
truncar [troon-car']
article & verb transitive
1To truncate (acordar), to maim; to mutilate a discourse.
2To cut short (carrera, vida). (Figurative)
Collins Complete Spanish Electronic Dictionary © HarperCollins Publishers 2011
Verb Conjugation for "truncar"
| Presente | Pretérito | Imperfect | Futuro | Subjuntivo | |
|---|---|---|---|---|---|
| Yo | trunco | trunqué | truncaba | truncaré | trunque |
| Tú | truncas | truncaste | truncabas | truncarás | trunques |
| Ella/Él/Usted | trunca | truncó | truncaba | truncará | trunque |
| Nosotros | truncamos | truncamos | truncábamos | truncaremos | trunquemos |
| Vosotros | truncáis | truncasteis | truncabais | truncaréis | trunquéis |
| Ellos/Ustedes | truncan | truncaron | truncaban | truncarán | trunquen |
