trompicar
trompicar
∗trompicar
intransitive verb
1to stumble
Copyright © 2006 Chambers Harrap Publishers Limited
trompicar [trom-pe-car']
verb neuter
1To stumble frequently; to falter. (n)
verb transitive
2To appoint one irregularly to an employment which belonged to another. (Colloquial)
3To trip, to make stumble.
Collins Complete Spanish Electronic Dictionary © HarperCollins Publishers 2011
Verb Conjugation for "trompicar"
| Presente | Pretérito | Imperfect | Futuro | Subjuntivo | |
|---|---|---|---|---|---|
| Yo | trompico | trompiqué | trompicaba | trompicaré | trompique |
| Tú | trompicas | trompicaste | trompicabas | trompicarás | trompiques |
| Ella/Él/Usted | trompica | trompicó | trompicaba | trompicará | trompique |
| Nosotros | trompicamos | trompicamos | trompicábamos | trompicaremos | trompiquemos |
| Vosotros | trompicáis | trompicasteis | trompicabais | trompicaréis | trompiquéis |
| Ellos/Ustedes | trompican | trompicaron | trompicaban | trompicarán | trompiquen |
