soliloquiar
soliloquiar [so-le-lo-ke-ar’]
verb neuter
1. To discourse or reason with oneself; to talk to oneself, to soliloquize. (n)
Collins Complete Spanish Electronic Dictionary © HarperCollins Publishers 2011
Verb Conjugation for "soliloquiar"
| Presente | Pretérito | Imperfect | Futuro | Subjuntivo | |
|---|---|---|---|---|---|
| Yo | soliloquio | soliloquié | soliloquiaba | soliloquiaré | soliloquie |
| Tú | soliloquias | soliloquiaste | soliloquiabas | soliloquiarás | soliloquies |
| Ella/Él/Usted | soliloquia | soliloquió | soliloquiaba | soliloquiará | soliloquie |
| Nosotros | soliloquiamos | soliloquiamos | soliloquiábamos | soliloquiaremos | soliloquiemos |
| Vosotros | soliloquiáis | soliloquiasteis | soliloquiabais | soliloquiaréis | soliloquiéis |
| Ellos/Ustedes | soliloquian | soliloquiaron | soliloquiaban | soliloquiarán | soliloquien |
Did you find an answer to your question? Yes | No
What could we do to improve?


Comentarios