roncar
roncar
∗roncar
intransitive verb
1to snore
Copyright © 2006 Chambers Harrap Publishers Limited
roncar [ron-car’]
verb neuter
1To snore (estando dormido), to make a harsh noise; to roar (ciervo, mar, tiempo). (n)
2To threaten (amenazar), to boast, to brag. (Colloquial) (n)
3To cry like a buck in rutting-time. (n)
4To be bossy. (Andes) (n)
Collins Complete Spanish Electronic Dictionary © HarperCollins Publishers 2011
Verb Conjugation for "roncar"
| Presente | Pretérito | Imperfect | Futuro | Subjuntivo | |
|---|---|---|---|---|---|
| Yo | ronco | ronqué | roncaba | roncaré | ronque |
| Tú | roncas | roncaste | roncabas | roncarás | ronques |
| Ella/Él/Usted | ronca | roncó | roncaba | roncará | ronque |
| Nosotros | roncamos | roncamos | roncábamos | roncaremos | ronquemos |
| Vosotros | roncáis | roncasteis | roncabais | roncaréis | ronquéis |
| Ellos/Ustedes | roncan | roncaron | roncaban | roncarán | ronquen |
