respingar
respingar
∗respingar
intransitive verb
1to make a fuss, to complain (protestar)
Copyright © 2006 Chambers Harrap Publishers Limited
respingar [res-pin-gar']
verb neuter
1To kick, to wince. (n)
2To obey reluctantly. (n)
Collins Complete Spanish Electronic Dictionary © HarperCollins Publishers 2011
Verb Conjugation for "respingar"
| Presente | Pretérito | Imperfect | Futuro | Subjuntivo | |
|---|---|---|---|---|---|
| Yo | respingo | respingué | respingaba | respingaré | respingue |
| Tú | respingas | respingaste | respingabas | respingarás | respingues |
| Ella/Él/Usted | respinga | respingó | respingaba | respingará | respingue |
| Nosotros | respingamos | respingamos | respingábamos | respingaremos | respinguemos |
| Vosotros | respingáis | respingasteis | respingabais | respingaréis | respinguéis |
| Ellos/Ustedes | respingan | respingaron | respingaban | respingarán | respinguen |
