parlotear (familiar)
parlotear
∗parlotear
intransitive verb
1to chatter (informal)
Copyright © 2006 Chambers Harrap Publishers Limited
parlotear [par-lo-tay-ar’]
verb neuter
1To prattle, to prate, to chatter, to gossip. (n)
Collins Complete Spanish Electronic Dictionary © HarperCollins Publishers 2011
Verb Conjugation for "parlotear"
| Presente | Pretérito | Imperfect | Futuro | Subjuntivo | |
|---|---|---|---|---|---|
| Yo | parloteo | parloteé | parloteaba | parlotearé | parlotee |
| Tú | parloteas | parloteaste | parloteabas | parlotearás | parlotees |
| Ella/Él/Usted | parlotea | parloteó | parloteaba | parloteará | parlotee |
| Nosotros | parloteamos | parloteamos | parloteábamos | parlotearemos | parloteemos |
| Vosotros | parloteáis | parloteasteis | parloteabais | parlotearéis | parloteéis |
| Ellos/Ustedes | parlotean | parlotearon | parloteaban | parlotearán | parloteen |
