manumitir
manumitir
∗manumitir [mah-noo-me-teer’]
article & verb transitive
1To manumit, to emancipate.
Collins Complete Spanish Electronic Dictionary © HarperCollins Publishers 2011
Verb Conjugation for "manumitir"
| Presente | Pretérito | Imperfect | Futuro | Subjuntivo | |
|---|---|---|---|---|---|
| Yo | manumito | manumití | manumitía | manumitiré | manumita |
| Tú | manumites | manumitiste | manumitías | manumitirás | manumitas |
| Ella/Él/Usted | manumite | manumitió | manumitía | manumitirá | manumita |
| Nosotros | manumitimos | manumitimos | manumitíamos | manumitiremos | manumitamos |
| Vosotros | manumitís | manumitisteis | manumitíais | manumitiréis | manumitáis |
| Ellos/Ustedes | manumiten | manumitieron | manumitían | manumitirán | manumitan |
