manducar (familiar)
manducar
∗manducar
transitive verb & intransitive verb
1to scoff (informal)
Copyright © 2006 Chambers Harrap Publishers Limited
manducar [man-doo-car’]
article & verb transitive
1To manducate, to cut, to chew.
Collins Complete Spanish Electronic Dictionary © HarperCollins Publishers 2011
Verb Conjugation for "manducar"
| Presente | Pretérito | Imperfect | Futuro | Subjuntivo | |
|---|---|---|---|---|---|
| Yo | manduco | manduqué | manducaba | manducaré | manduque |
| Tú | manducas | manducaste | manducabas | manducarás | manduques |
| Ella/Él/Usted | manduca | manducó | manducaba | manducará | manduque |
| Nosotros | manducamos | manducamos | manducábamos | manducaremos | manduquemos |
| Vosotros | manducáis | manducasteis | manducabais | manducaréis | manduquéis |
| Ellos/Ustedes | manducan | manducaron | manducaban | manducarán | manduquen |
