infringir
infringir
∗infringir
transitive verb
1to infringe, to break (quebrantar)
Copyright © 2006 Chambers Harrap Publishers Limited
infringir [in-frin-heer']
article & verb transitive
1To infringe, to violate or break: to infract.
Collins Complete Spanish Electronic Dictionary © HarperCollins Publishers 2011
Verb Conjugation for "infringir"
| Presente | Pretérito | Imperfect | Futuro | Subjuntivo | |
|---|---|---|---|---|---|
| Yo | infrinjo | infringí | infringía | infringiré | infrinja |
| Tú | infringes | infringiste | infringías | infringirás | infrinjas |
| Ella/Él/Usted | infringe | infringió | infringía | infringirá | infrinja |
| Nosotros | infringimos | infringimos | infringíamos | infringiremos | infrinjamos |
| Vosotros | infringís | infringisteis | infringíais | infringiréis | infrinjáis |
| Ellos/Ustedes | infringen | infringieron | infringían | infringirán | infrinjan |
