encartar
encartar
∗encartar [en-car-tar’]
article & verb transitive
1To outlaw, to proscribe.
2To summon to judgment.
3To include, to enrol.
4To enter in the register of taxes.
verb reflexive
5To be unable to discard in a game (naipes).
Collins Complete Spanish Electronic Dictionary © HarperCollins Publishers 2011
Verb Conjugation for "encartar"
| Presente | Pretérito | Imperfect | Futuro | Subjuntivo | |
|---|---|---|---|---|---|
| Yo | encarto | encarté | encartaba | encartaré | encarte |
| Tú | encartas | encartaste | encartabas | encartarás | encartes |
| Ella/Él/Usted | encarta | encartó | encartaba | encartará | encarte |
| Nosotros | encartamos | encartamos | encartábamos | encartaremos | encartemos |
| Vosotros | encartáis | encartasteis | encartabais | encartaréis | encartéis |
| Ellos/Ustedes | encartan | encartaron | encartaban | encartarán | encarten |
