disentir
disentir
∗disentir
intransitive verb
1to disagree (de/en with/on)
Copyright © 2006 Chambers Harrap Publishers Limited
disentir [de-sen-teer’]
verb neuter
1To dissent, to disagree, or to differ in opinion. (n)
Collins Complete Spanish Electronic Dictionary © HarperCollins Publishers 2011
Verb Conjugation for "disentir"
| Presente | Pretérito | Imperfect | Futuro | Subjuntivo | |
|---|---|---|---|---|---|
| Yo | disiento | disentí | disentía | disentiré | disienta |
| Tú | disientes | disentiste | disentías | disentirás | disientas |
| Ella/Él/Usted | disiente | disintió | disentía | disentirá | disienta |
| Nosotros | disentimos | disentimos | disentíamos | disentiremos | disintamos |
| Vosotros | disentís | disentisteis | disentíais | disentiréis | disintáis |
| Ellos/Ustedes | disienten | disintieron | disentían | disentirán | disientan |
