dañinear (S. Cone)
dañinear
∗dañinear [dah-nye-nay-ar’]
article & verb transitive
1(Cono Sur) V.
2(Cono Sur) To steal.
DAñAR.
Collins Complete Spanish Electronic Dictionary © HarperCollins Publishers 2011
Verb Conjugation for "dañinear"
| Presente | Pretérito | Imperfect | Futuro | Subjuntivo | |
|---|---|---|---|---|---|
| Yo | dañineo | dañineé | dañineaba | dañinearé | dañinee |
| Tú | dañineas | dañineaste | dañineabas | dañinearás | dañinees |
| Ella/Él/Usted | dañinea | dañineó | dañineaba | dañineará | dañinee |
| Nosotros | dañineamos | dañineamos | dañineábamos | dañinearemos | dañineemos |
| Vosotros | dañineáis | dañineasteis | dañineabais | dañinearéis | dañineéis |
| Ellos/Ustedes | dañinean | dañinearon | dañineaban | dañinearán | dañineen |
