congeniar
congeniar
∗congeniar
intransitive verb
1to get on (con with)
Copyright © 2006 Chambers Harrap Publishers Limited
congeniar [con-hay-ne-ar’]
verb neuter
1To be congenial, to sympathize. (n)
- Congeniamos con los dos hermanos -> we hit it off with the two brothers
Collins Complete Spanish Electronic Dictionary © HarperCollins Publishers 2011
Verb Conjugation for "congeniar"
| Presente | Pretérito | Imperfect | Futuro | Subjuntivo | |
|---|---|---|---|---|---|
| Yo | congenio | congenié | congeniaba | congeniaré | congenie |
| Tú | congenias | congeniaste | congeniabas | congeniarás | congenies |
| Ella/Él/Usted | congenia | congenió | congeniaba | congeniará | congenie |
| Nosotros | congeniamos | congeniamos | congeniábamos | congeniaremos | congeniemos |
| Vosotros | congeniáis | congeniasteis | congeniabais | congeniaréis | congeniéis |
| Ellos/Ustedes | congenian | congeniaron | congeniaban | congeniarán | congenien |
