chancar
chancar
∗chancar [chan-car’]
article & verb transitive
1To grind, to crush (moler); to beat; to beat up; to ill-treat (maltratar). (Ante Meridian & Latin American) (m)
2to botch, to bungle. (Andes) (m)
Collins Complete Spanish Electronic Dictionary © HarperCollins Publishers 2011
Verb Conjugation for "chancar"
| Presente | Pretérito | Imperfect | Futuro | Subjuntivo | |
|---|---|---|---|---|---|
| Yo | chanco | chanqué | chancaba | chancaré | chanque |
| Tú | chancas | chancaste | chancabas | chancarás | chanques |
| Ella/Él/Usted | chanca | chancó | chancaba | chancará | chanque |
| Nosotros | chancamos | chancamos | chancábamos | chancaremos | chanquemos |
| Vosotros | chancáis | chancasteis | chancabais | chancaréis | chanquéis |
| Ellos/Ustedes | chancan | chancaron | chancaban | chancarán | chanquen |
