caracolear
caracolear
∗caracolear
intransitive verb
1to prance about (caballo)
Copyright © 2006 Chambers Harrap Publishers Limited
caracolear [cah-ra-co-lay-ar’]
verb neuter
1To caracole. (n)
Collins Complete Spanish Electronic Dictionary © HarperCollins Publishers 2011
Verb Conjugation for "caracolear"
| Presente | Pretérito | Imperfect | Futuro | Subjuntivo | |
|---|---|---|---|---|---|
| Yo | caracoleo | caracoleé | caracoleaba | caracolearé | caracolee |
| Tú | caracoleas | caracoleaste | caracoleabas | caracolearás | caracolees |
| Ella/Él/Usted | caracolea | caracoleó | caracoleaba | caracoleará | caracolee |
| Nosotros | caracoleamos | caracoleamos | caracoleábamos | caracolearemos | caracoleemos |
| Vosotros | caracoleáis | caracoleasteis | caracoleabais | caracolearéis | caracoleéis |
| Ellos/Ustedes | caracolean | caracolearon | caracoleaban | caracolearán | caracoleen |
