bravear
bravear
∗bravear [brah-vay-ar’]
verb neuter
1To bully, to hector, to menace in an arrogant manner. (n)
2To applaud, shout bravo. (n)
Collins Complete Spanish Electronic Dictionary © HarperCollins Publishers 2011
Verb Conjugation for "bravear"
| Presente | Pretérito | Imperfect | Futuro | Subjuntivo | |
|---|---|---|---|---|---|
| Yo | braveo | braveé | braveaba | bravearé | bravee |
| Tú | braveas | braveaste | braveabas | bravearás | bravees |
| Ella/Él/Usted | bravea | braveó | braveaba | braveará | bravee |
| Nosotros | braveamos | braveamos | braveábamos | bravearemos | braveemos |
| Vosotros | braveáis | braveasteis | braveabais | bravearéis | braveéis |
| Ellos/Ustedes | bravean | bravearon | braveaban | bravearán | braveen |
