boquear
boquear
∗boquear
intransitive verb
1to breathe one's last
Copyright © 2006 Chambers Harrap Publishers Limited
boquear [bo-kay-ar’]
verb neuter
1To gape, to gasp, to open the mouth wide. (n)
2To end to terminate. (Metaphorical) (n)
verb transitive
3To pronounce, to utter a word or expression.
2 To breathe one's last, to expire.
Collins Complete Spanish Electronic Dictionary © HarperCollins Publishers 2011
Verb Conjugation for "boquear"
| Presente | Pretérito | Imperfect | Futuro | Subjuntivo | |
|---|---|---|---|---|---|
| Yo | boqueo | boqueé | boqueaba | boquearé | boquee |
| Tú | boqueas | boqueaste | boqueabas | boquearás | boquees |
| Ella/Él/Usted | boquea | boqueó | boqueaba | boqueará | boquee |
| Nosotros | boqueamos | boqueamos | boqueábamos | boquearemos | boqueemos |
| Vosotros | boqueáis | boqueasteis | boqueabais | boquearéis | boqueéis |
| Ellos/Ustedes | boquean | boquearon | boqueaban | boquearán | boqueen |
