aprontar
aprontar
∗aprontar [ah-pron-tar’]
article & verb transitive
1To prepare hastily, to get ready with despatch.
Collins Complete Spanish Electronic Dictionary © HarperCollins Publishers 2011
Verb Conjugation for "aprontar"
| Presente | Pretérito | Imperfect | Futuro | Subjuntivo | |
|---|---|---|---|---|---|
| Yo | apronto | apronté | aprontaba | aprontaré | apronte |
| Tú | aprontas | aprontaste | aprontabas | aprontarás | aprontes |
| Ella/Él/Usted | apronta | aprontó | aprontaba | aprontará | apronte |
| Nosotros | aprontamos | aprontamos | aprontábamos | aprontaremos | aprontemos |
| Vosotros | aprontáis | aprontasteis | aprontabais | aprontaréis | aprontéis |
| Ellos/Ustedes | aprontan | aprontaron | aprontaban | aprontarán | apronten |
