afrontar

afrontar
transitive verb
1. to face (hacer frente a)
  • afrontar las consecuencias -> to face (up to) the consequences
  • afrontó la situación con entereza -> she faced up squarely to the situation

afrontar [ah-fron-tar’]
article & verb transitive
1. To confront.
2. To reproach one with a crime to his face.
verb neuter
3. To face. (n)

Conjugación de "afrontar"

Infinitivo
afrontar
Gerundio
afrontando
Particípio
afrontado
Presente Pretérito Imperfect Futuro Subjuntivo
Yo afronto afronté afrontaba afrontaré afronte
afrontas afrontaste afrontabas afrontarás afrontes
Ella/Él/Usted afronta afrontó afrontaba afrontará afronte
Nosotros afrontamos afrontamos afrontábamos afrontaremos afrontemos
Vosotros afrontáis afrontasteis afrontabais afrontaréis afrontéis
Ellos/Ustedes afrontan afrontaron afrontaban afrontarán afronten
Completo afrontar conjugación
¿Tienes pregunta? ¡Recibir ayuda de los expertos!