abroncar (familiar)
abroncar
∗abroncar
transitive verb
1to tell off (reprender)
2to boo (abuchear)
Copyright © 2006 Chambers Harrap Publishers Limited
abroncar [ah-bron-car’]
article & verb transitive
1To tease, to vex, to make angry, to make ashamed.
Collins Complete Spanish Electronic Dictionary © HarperCollins Publishers 2011
Verb Conjugation for "abroncar"
| Presente | Pretérito | Imperfect | Futuro | Subjuntivo | |
|---|---|---|---|---|---|
| Yo | abronco | abronqué | abroncaba | abroncaré | abronque |
| Tú | abroncas | abroncaste | abroncabas | abroncarás | abronques |
| Ella/Él/Usted | abronca | abroncó | abroncaba | abroncará | abronque |
| Nosotros | abroncamos | abroncamos | abroncábamos | abroncaremos | abronquemos |
| Vosotros | abroncáis | abroncasteis | abroncabais | abroncaréis | abronquéis |
| Ellos/Ustedes | abroncan | abroncaron | abroncaban | abroncarán | abronquen |
